Reagan – dlaczego był nierozumiany?
Znalezienie kogoś otwartego na zaakceptowanie nowych faktów zwłaszcza kiedy stanowią wyzwaniem dla jego ukierunkowanego sposobu myślenia jest trudniejsze niż sądzimy i rzadsze niż byśmy tego chcieli…
Warto zauważyć, że lewica pomostowała na Reagana, ale niektórzy konserwatyści także nie pozostawili na nim suchej nikt krytykując go za miękką postawę wobec Związku Sowieckiego. Oskarżali go, że jest “pożytecznym idiotą, który eległ propagandzie sowieckiej” ponieważ zatracił swój sposób rządzenia i poddał się chimerze porozumień rozbrojeniowych. (Należy dodać do tego jednak, że krytyka konserwatystów nie była tak szeroka jak lewicy)….
Ewo, dziękuję
Foto: śp Ewa Wilcz-Grzędzińska. (Copyright by Piotr Bernaś/Polskapresse)
Zarażała optymizmem, tryskała energią i miała szerokie serce. Prominentna dziennikarka, redaktorka i współtwórca najważniejszych polskich gazet i czasopism Ewa Wilcz-Grzędzińska zmarła w czwartek, 26 kwietnia 2012 r, w Warszawie.
Angielski myśliciel C.S. Lewis powiedział kiedyś, że za każdym razem gdy umiera człowiek, którego znaliśmy w naszej duszy odtwarza się film. Przed oczyma stają nam chwile radości i smutku jaki dzieliliśmy z tą osobą. Jest to skarb, i zarazem remedium, które pozwala nam na łatwiejsze pogodzenie się ze stratą i żalem, który nas wówczas ogarnia.
Nie inaczej jest dziś. Po odejściu Ewy także we mnie odtwarza się ów film.
Lato 2008 roku. W Stanach Zjednoczonych trwa kampania prezydencka. Ale w Polskich dziennikach jest trudno zauważalna. W mojej rodzimej redakcji, oględnie mówiąc, pomijana. Bo w Polsce ważnych tematów nie brakuje: rząd podpisał umowę ws. tarczy rakietowej, za dwa tygodnie nowy budżet a na horyzoncie wybory prezesa PZPN. Moja propozycja sylwetki wieloletniego przyjaciela kandydata Demokratów na prezydenta Baracka Obamy spotyka się ze wzruszeniem ramion. Trudno w pięć minut wyjaśnić prowadzącym kim jest dla Obamy pastor Wright… Kogo to interesuje? Z moich rozmyślań wyrywa mnie znajomy głos: „Tomeczku, a ty byś czegoś nie napisał? Prowadzę gazetę w przyszłym tygodniu”. Chwilę później staram się tak zwięźle jak tylko potrafię zarysować w rozmowie z Ewą sylwetkę kontrowersyjnego pastora. „To bardzo ciekawe, napiszesz na kolumnę, na jutro?” Widząc moje zdziwienie dodaje: „Na jutro Tomeczku bo ja jutro też prowadzę. Cóż to jest dla ciebie…. W razie czego pomogę ci”. I tak też było. Kilka godzin przed zamknięciem gazety Ewa naniosła poprawki i wygładziła mój język. Na jej prośbę rozszerzyłem tekst.
Lato, rok później. Jedziemy samochodem Ewy do jednego ze znanych ekonomistów, który zgodził się porozmawiać z nami na temat kontrowersyjnego tekstu profesora Paula Krugmana o przyczynach kryzysu finansowego. W drodze Ewa jednak opowiada mi o kolejnych zwolnionych właśnie przez dawną redakcję naszych kolegach i koleżankach. „Co możemy dla nich zrobić? Jak sądzisz?” – w jej głosie słyszę zatroskanie. Nie ukrywam zaskoczenia tym pytaniem, bo przecież jestem tylko jej współpracownikiem.
Zastanawiamy się co będzie poruszać wyobraźnię i umysły naszych czytelników w najbliższych kilku tygodniach. Zamówimy teksty. Zapisuję tematy przypasowując nazwiska kolegów i koleżanek, o których rozmawiamy. „Tomeczku, musimy to zrobić szybko. Oni są w trudnej sytuacji porozmawiam o tym z Mariuszem” – dodaje. (Mariusz to założyciel i pierwszy redaktor naczelny „Obserwatora Finansowego” Mariusz Ziomecki). Wracając rozmawiamy o idei przebaczania i pojednania za jaką opowiadał się jeden z jej ulubionych pisarzy: François Mauriac. Francuski noblista przeciwstawiał się czystkom kolaborantów nazistowskich przekonując iż nie służą one pokojowemu rozwojowi Republiki. Analogii do sytuacji współczesnej Polski nie brakuje… Naszą rozmowę przerywa telefon. To jedna z dziennikarek, której Ewa stara się właśnie pomóc.
Wiosna 2010 roku. Na korytarzu gdzie znajdują się nasza skromna redakcja zapanowała cisza. Kilka godzin wcześniej ostatni urzędnik zamknął drzwi. Parking za oknem świeci pustkami. Ale w pokoju Ewy ruch. Przygotowujemy artykuły na kolejny tydzień. Zastanawiamy się nad kolejnymi tematami. Wydzwaniamy autorów. W pewnej chwili Ewa zaprasza mnie bym usiadł obok jej biurka. „Popatrz to są nowe teksty. Zamówiłam kolejne”. Ewo jak sądzisz Obserwator, to co robimy, ma szanse rozwoju? „Często mnie pytają czy nie obawiam się tak wielu nowych pomysłów, ale wiesz… mnie niepokoi gdy wciąż słyszę stare. Ja lubię innowacje…” – i wybucha radosnym śmiechem.
Film trwa nadal… Fabuła nadaje tempo oddechowi, ale liryka scen nie pozwala by go nam zabrakło. Jeszcze wiele wątków pojawi się na ekranie duszy. Jeszcze wiele myśli będzie ją karmić…
Ale nadszedł już właściwy moment, by nieco zwolnić tę projekcję. Może nawet na chwilę ją zatrzymać, jeśli to tylko możliwe. Bo C.S. Lewis twierdzi także, że osoby które znamy pozostawiają w nas cząstkę siebie. Ona się ujawnia i kształtuje w największym stopniu gdy się z nimi spotykamy. Ale nawet po ich odejściu ta cząstka trwa w nas pomnażając dobro jakim obdarzamy innych. Ewa pozostanie w każdym z nas osobna i równocześnie w nas wszystkich, o których się troszczyła i kochała.
Niepoprawne radio patronuje książce
Niepoprawne.pl, niezależna wolna rozgłośnia radiowa, wyemitowała audycję – pierwszy rozdział książki. Na stronie radia znalazła się też prezentacja “Armii Boga”.
Pragniemy zapoznać Państwa z niecodzienną książką Tomasza Pompowskiego
Radio Fos-Zoe o książce
Radio uczestników Ruch Światło-Życie z regionu katowickiego umożliwiło wygranie książki w konkursie.
W latach 80 podczas rekolekcji oazowych wielu członków Solidarności doświadczyło wewnętrznej przemiany. I to doświadczenie zanieśli do wielu różnych nurtów tego wielkiego ruchu społecznego. Sam ks Blachnicki próbował przygotować uczestników oaz na nadchodzące przemiany: tworzył Chrześcijańskę Służbę Wyzwolenia Narodów. Jedną z jej pierwszych inicjatyw było umiędzynarodowienie problemu Polski znajdującej się pod kontrolą junty Jaruzelskiego. Wydawało się bowiem, że “stan wojennny” nie tylko zniszczył Solidarność, ale zamknął usta na Zachodzie nawet tym, którzy promowali jej wysiłki od lata 80 do jesieni 81 roku. Zachód, z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych, wydawał sie milcząco przyzwalać warszawskim komunistom na systematyczne niszczenie wszystkiego co zostało zbudowane przez Solidarność.
W sierpniu 1983 r. ks Blachnicki stanął na czele międzynarodowego Marszu Wyzwolenia Narodów (zdjęcie) w Hombach na rzecz oswobodzenia 17 państw zniewolonych przez Moskwę. Podpisał deklarację uczestnikow marszu “Pokój a wyzwolenie”, która z listem przewodnim została wysłana do prezydenta Ronalda Reagana i papieża Jana Pawła II.
Krzysztof Wyszkowski o “Armii Boga”
Legendarny współzałożyciel Wolnych Związków Zawodowych, kolebki “Solidarności”, jeden z liderów Solidarności, pan Krzysztof Wyszkowski napisał na swoim blogu i w tygodniku “Gazeta Polska” recenzję “Armii Boga kontra Imperium Zła”. Zatytułował ją słynnym pytaniem Stalina “Ile dywizji ma papież?”
Ta książka pokazuje Go (Jana Pawła II – przyp. autora tego blogu) z zadziwiająco rzadko prezentowanej strony – jako wielkiego wojownika w boju z komunistycznym imperium zła, jako śmiertelnym wrogiem człowieczeństwa. Jan Paweł II w ujęciu Pompowskiego jest nie tylko pasterzem światowej owczarni, ale jednocześnie heroicznym polskim patriotą, który przeniesiony do Watykanu ani na chwilę nie zapomina o swojej udręczonej ojczyźnie i swym umiłowanym dziecku – Solidarności. (…)
Te publicystykę czyta się jak kryminał, co jest nie tylko zasługą warsztatu, ale i zawartych w niej niedostępnych gdzie indziej informacji. Armię Boga powinni przeczytać nie tylko wszyscy uczciwi członkowie Solidarności i w ogóle Polacy zainteresowani duchową i polityczną rolą Karola Wojtyły w życiu Narodu, ale także ci, którym zależy na zrozumieniu całkiem aktualnych, a będących kontynuacją sowietyzacji, wydarzeń na Polskiej scenie publicznej, antyreligijnej roli Palikota i Tuska nie wyłączając.
Całość recenzji tutaj.
“Armia Boga” na portalu Instytutu Ronalda Reagana
Autor bardzo szalchetnej inicjatywy, strony Instytutu Ronalda Reagana, p. Marcin Bonicki był łaskaw dwukrotnie wspomnieć o książce “Armia Boga kontra Imperium Zła”.
Po raz pierwszy publikując artykuł z tego blogu. I ponownie cytując z książki przemówienie Ronalda Reagana wygłoszone na falach Radio Free Europe.
Soviet Attack on Archbishop Marcinkus
Although much is known about Soviet-era dezinformatsia, probably just as many false stories remain undetected. One of them is the defamation of the Vatican Bank president Archbishop Paul C. Marcinkus. Pope John Paul II repeatedly stated the Marcinkus was one of his most faithful priests during a very difficult time. However, that opinion, which is almost never quoted, was and is not the prevailing description. Instead, Archbishop Marcinkus was frequently depicted in the media as a villain, liar, and thief.
This is a paragraph of my article published here
